اوباما بازهم تهدید کرد/ آیا دولت راستگویان عبرت گرفته است؟
کدخدای دروغگو!

           هیچ کس باور نمی کرد، نرمش قهرمانانه ای که رهبر معظم انقلاب به دلیل اصرارهای دولت برای حل مناقشه فی ما بین ما و گرگ درنده ای به نام آمریکا صادر فرمودند، در آخرین روز سفر رئیس جمهور محترم با مذاکره تلفنی رؤسای دو دولت ختم شود. اما این اتفاق افتاد و نیمه شب جمعه هفته قبل که بسیاری از رسانه ها (از جمله 9دی) منتشر شده بودند، خبر این مکالمه بمب خبری شد. هرچند بسیاری از مردم درکنار قدم های هوشمندانه تیم ایران، ناباورانه این تابوشکنی را اشتباه بزرگ تاکتیکی دولتمردان دانستند ولی دولت که در ساعت های نخست خرسند از این اقدام دیپلماتیک به نظر می رسید، خیلی زود وعده امام خامنه ای را تحقق یافته دید و در برابر لبخندهای دیپلماتیک طرف ایرانی، مشت آهنین از زیر دست کش مخملین طرف آمریکایی بیرون زد: «هیچ چیز عوض نشده و همه گزینه ها حتی گزینه نظامی در برابر ایران همچنان روی میز است.» این موضع آمریکا که روحانی در تبلیغات ایام انتخابات او را کدخدای دنیا دانسته بود، همه خواب های خوش تیم دیپلمات ایرانی را به هم زد و برای چند صدمین بار حکایت از دروغگویی اش کرد. هرچند مدافعان سازش بویژه جریان رسانه ای آن در ایران بعد از تکرار این تهدیدها در حیرت فرو رفتند اما تا حدودی برای آحاد مختلف جامعه مشخص شد که دشمنی آمریکا با ملت ایران، بسیار ریشه دارتر از آن است که با یک لبخند و خداحافظی به زبان فارسی، تغییر کند. اکنون باید نشست و دید که آیا دولت تدبیر و امید (همانطور که رهبر انقلاب در دیدار هفته دولت گوشزد کردند) به جای نگاه به کاهش دشمنی دشمن گرگ صفت، از ظرفیت های داخلی برای برطرف کردن مشکلات مدد خواهد گرفت؟‌ آیا مواضع خصمانه آمریکایی ها پس از نرمش های قهرمانانه و غیرقهرمانانه، باعث عبرت دولتمردان شده است یا نه؟ 9دی این هفته از زاویه های مختلف و با استفاده از کارشناسان این بحث، برای بار دیگر به این موضوع پرداخته است.

 

محمدحسن دیباج

پس از آزادی تعدادی از محکومان امنیتی فتنه سال 88 موجی از تحلیل های رسانه ای بر آن متمرکز شد که شاید سیاست نظام اسلامی مبنی بر محصور سازی دو تن از سران فتنه تغییر یافته و قرار است که اینان به زودی آزاد شوند.

مهمترین دست آورد این سفر را باید دو عنصر «عزت و عبرت» دانست. همه امید رسانه های غربی و حتی برخی از رسانه های واداده داخلی این بود که رگ هایی از «جدایی دولت از حاکمیت» را در مواضع رئیس جمهور کشورمان در سازمان ملل مشاهده کنند، چیزی که در دوره خاتمی از برخی رسانه های عمومی کشورمان و دنیا بارها دیده شد. فضایی که این جریان در داخل و خارج از کشور ساخته بودند، نشان می داد که آنها منتظر ادبیاتی واداده از رئیس دولت یازدهم اند. سخنان دکتر روحانی هر چند با ادبیات دیپلماتیک ابراز شد اما بر خلاف این امید باطل بود و بر خلاف تصور آنها نشان داد که روحانی نماینده ملتی است که از مقاومت در برابر سلطه گران خسته نشده بلکه به دنبال آرمان ها و اصول خود است. به همین دلیل نیز برخی از رسانه های بیرونی که طی روزهای گذشته برای روحانی کف می زدند، بعد از این سخنان، ادبیات انتقاد را برگزیدند که این، خود نشانه حرکت درست و مواضع قابل قبول رئیس دولت یازدهم در سازمان ملل است. البته همه می دانیم و دکتر روحانی نیز نباید از یاد ببرد که این عزت، حاصل گام نهادن در مسیری و نقشه راهی است که امام خامنه ای برای هیءت ایرانی تعیین نمودند.

رحمت حق می‌تراود از خراسان شما / این من و این جان سرگردان به قربان شما !
پای تا سر آتشم در شعله‌های اشتیاق/ چون شقایق‌های سوزان در خیابان شما

مسعود اکبری یگانه

"توسعه" ،حركتی آگاهانه و برنامه‌ریزی شده در مقیاس ملّی، به سوی امور مطلوب  یك ملت و یك كشور است، حال یک سؤال پیش می‌آید و آن اینکه آیا امور مطلوب نزد همه ملّت‌ها یکسان است؟ آیا امور مطلوبِ مردمانی كه جهان هستی را مخلوق خالقی حی و قیوم می‌‌دانند و خود را مسافر راهی كه مبدأ و مقصد آن با "اِنَّا لِلَّه وَ اِنَّا اِلَیهِ راجِعُون" (بقره: 156) مشخّص شده، با امور مطلوبِ مردمی كه می‌گویند "اِنَّ هِی اِلاَّ حَیاتُنَا الدُنیا نَموتُ و نَحیا وَ ما نَحْنُ بِمَبْعوثینَ" (مومنون:37) یعنی "ما را جز این زندگانی دنیوی (حیات دیگری) نیست؛ می‌میریم و حیات می‌یابیم و هرگز برانگیخته نخواهیم شد" ‌می‌تواند یكسان باشد؟

 در "الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت"، اسلام و ایران چه نسبتی با هم دارند؟

با کمک خداوند یکتا توانستم شعبه 2 وبلاگ هم تاسیس شود که به حول قوه الهی به کارش در فضای مجازی شروع به کار کرد

www.sobhan_pak.loxblog.com

عقب‌نشيني و مانور ناشيانه و از سرضعف رئيس دستگاه ديپلماسي کشور در برابر فلسفه وجودي دشمن جرّار و پرنفرتي همچون رژيم صهيونيستي که با ادعاي ديپلماسي عمومي در يکي از شبکه‌هاي اجتماعي غيرقانوني و فيلترشده در ايران صورت پذيرفت، موجي از حيرت و تعجب را در ميان مردم برانگيخت. هنوز چند ماه از بیان جمله استراتژیک رهبری انقلاب مبنی بر این که«من دیپلمات نیستم انقلابی ام»  که در حقیقت تعیین کننده استراتژی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بود، نگذشته که وزیر امور خارجه به تایید افسانه هولوکاست روی آورد هر چند هنوز مشخص نیست که این اقدام ظریف ، خطای تاریخی است یا یک خط سیاسی از جانب دیپلمات های نیویورکی. ماجرا از آنجا آغاز شد که محمدجواد ظريف در پيام تبريکي به يهوديان و تبريک سال جديد عبري به آنها، خطاي فاحشي مرتکب شد. دختر رئيس پيشين کنگره آمريکا، ‌نانسي پلوسي در پاسخ به حساب کاربري وزير امور خارجه ايران که سال جديد عبري را تبريک گفته بود، نوشت: «متشکرم، سال جديد اگر با پايان انکار هولوکاست از سوي ايران همراه بود، شيرين‌تر مي‌شد.» و اين حساب کاربري پاسخ عجيب و غيرقابل قبولي را براي دختر نانسي پلوسي داشت: «ايران هيچ‌گاه هولوکاست را انکار نکرده است، فردي که هولوکاست را انکار کرد، رفت. سال جديد مبارک.» نکته حائز اهميت اين است که وزير امور خارجه جديد ايران ترجيح داده است تا حتي مخاطب همين سطح نازل ديپلماسي عمومي خود يعني حضور در شبکه‌هاي اجتماعي را نيز نه ملت‌هاي مسلمان و نه ملت‌هاي ستم‌ديده جهان که مخاطبان اصلي ديپلماسي فرهنگي و عمومي انقلاب اسلامي در سي و چهار سال گذشته بوده‌اند، بلکه يهودياني انتخاب کند که به‌واسطه هياهو بر سر افسانه‌اي به نام هولوکاست، موفق شده‌اند بخشي از سرزمين‌هاي اسلامي را به اشغال خود درآورند و...

سخنان صریح علامه مصباح یزدی:

خط قرمز قطعی ما ولایت فقیه است

انتظار داشتم که فرصتی پیش آید که از نظرات دوستان استفاده کنم و اگر چیزی هم دارم در طبق اخلاص بگذارم، ولی این لحظات را به چند نکته هرچند پراکنده و نامربوط، ارتجالاً عرض می‌کنم.  همه این تشخیص را داریم اگر غیر این است تصحیح کنید، امروز بزرگترین خطر برای ما و جامعه ما و به ویژه ایران شیعه اسلامی و جامعه بشریت خطری بالاتر از این نیست که اسلام را عوضی به ما بدهند، از ما بگیرند و کم‌رنگ کنند و یا چیزی که از اسلام نیست حذف کنند یا قاطی کنند. این خطر برای سایر مسلمین خطرناک‌تر از ماست، ما به واسطه امام عزیز و برکت شهداء بزرگوار غرق در نعمتیم.