طاها

قال مولانا اميرالمؤمنين عـلــي بـن ابيطالب عليه السلام ..ورضي لهم التواضع فالصقوا بالارض خدودهم و عفروا في التراب وجوههم و خفضوا اجنحتهم للمؤمنين و كانوا قوما مستضعفين قد اخبتبرهم الله بالمخصمه و ابتلاهم بالمجهده و امتهنهم بالمخاوف و مخضهم بالمكاره فلا تعتبروا الرضي و السخط بالمال و الولد جهلا بمواقع الفتنه و الاختبار في موضع الغني و الاقتدار
خداي سبحان تواضع و فروتني را براي پيامبران پسنديد كه چهره بر زمين مي گذارند و صورت بر خاك مي مالند و در برابر مؤمنان فروتني مي كنند و خود از قشر مستضعف جامعه مي باشند كه خدا آنها را با گرسنگي آزمود و به سختي و بلا گرفتارشان كرد و با ترس و بيم امتحانشان فرمود و با مشكلات فراوان، خالصشان گردانيد. پس مال و فرزند را دليل خشنودي يا خشم خدا ندانيد كه نشانه ي ناآگاهي به موارد آزمايش و امتحان در بي نيازي و قدرت است.
خطبه 192 نهج البلاغه